Her akşam iş dönüşü mahallede boş bir kaldırım kenarı bulmak, adeta Game of Thrones dizisinde taht mücadelesi vermeye benzer. Kurallar basittir: İlk gelen kapar, ikinci gelen iki tur atar, üçüncü gelen ise arabayı komşu ilçeye bırakıp taksiyle döner.

​Bu kutsal savaşta en popüler silah “kutsal duba” veya paslı bir yağ tenekesidir. Üzerine “Rezerve” yazılmasa da mahalleli bilir ki, o dubayı kaldırmak bir savaş ilanıdır. Bir de “camdan bakan teyzeler” hava savunma sistemi vardır; sokağa yabancı bir araba yanaştığı an perdeler aralanır, göz hapsi başlar.

​Eğer şans eseri iki araç aynı boşluğa aynı anda burnunu sokarsa, zaman durur. Korna sesleri, camdan uzanan “Kardeş ben buraya 20 yıldır park ediyorum” niyet beyanları havada uçuşur.

​Sonuç mu? Gece yarısı binbir zahmetle daracık iki aracın arasına milimetrik hesaplarla sığdırdığınız arabanızı, sabah tamponunda küçük bir “mahalle hatırası” çizgisiyle bulursunuz. Çünkü burası mahalle; burada park yeri tapu gibidir, verilmez, hakkıyla (veya biraz yüzsüzlükle) alınır!