Bir zamanlar her mesajına hemen dönülen, her paylaştığı ilk görülen kişiydin. Sonra bir gün fark edersin; cevaplar gecikmiş, selamlar kısalaşmış, hâl hatır sorarken bile bir çekingenlik girmiş araya. Hiç kavga yok, hiç hakaret yok, kapı çarpan ses de yok. Sadece yavaş yavaş uzaklaşan bir nefes, yavaş yavaş solan bir sıcaklık var.
Söylemek istediğin ne çok şey birikiyor oysa. “Neden?” diye sormak, “Böyle mi bitmeliydi?” diye haykırmak, “Beni hiç düşünmedin mi?” diye sitem etmek geliyor içinden. Ama dilinin ucuna kadar gelip de boğazında düğümleniyor hepsi. Çünkü biliyorsun; cevap beklemenin, açıklama istemenin bir anlamı kalmamış. Zaten sessizce gitmeyi seçen biri, söyleyecek hiçbir sözü duymak istemiyordur artık.
En acısı da bu ya aslında; o sözleri asla duyamayacak olan birine söylüyor gibi içinden tekrar tekrar okuyorsun. “Seninle ne çok şey paylaştık” diyorsun, “O kadar alışmıştım ki sana, yokluğun boşluk değil, eksik bir yanım gibi geliyor”. “Bazen bir şey görüyorum, hemen sana anlatmak istiyorum sonra aklıma geliyor; artık anlatamayacağım” diyor, yutkunuyorsun. “Beni en çok anlayan sendin” diye ekliyorsun, “Şimdi ise en çok anlamadığım da sen oldun”.
Bazen de kızıyorsun kendine. “Neden o son mesajı gönderdim?” “Neden o cümleyi kurdum?” “Keşke şöyle deseydim, keşke öyle yapmasaydım” diye saatlerce kendini sorguluyorsun. Oysa bilmelisin ki sessiz gidişlerin sebebi son söylediklerin değil, uzun zamandır birikip de söylenememiş olanlardır. Aradaki boşluk o son adımda değil, daha önceki binlerce küçük eksiklikte oluşmuştur.
Ve gün gelir anlarsın; o söyleyemediğin sözler, aslında onlara değil, kendine söylediğin vedalarmış. Onların gitmesiyle değil, o sözleri orada bırakmayı öğrenmekle büyüyormuşsun. Hala içindeler, hala sıcaklar ama artık onları bir başkası için değil, kendi kalbin için saklıyorsun.
Sessizce gidenlerin ardından ne söylersen söyle, sözlerin ona ulaşmaz artık. Çünkü o çoktan oradan ayrılmış, bambaşka bir yola koyulmuştur. Ama o boğazında düğümlenen, bir türlü ağzından çıkarmadığın bütün sözler; geride kalana, yani sana ulaşır en sonunda. Yavaş yavaş çözülür düğüm ve fısıldar sana: ‘Sen elinden geleni yaptın. Şimdi ise o sevgiyi, o sıcaklığı kendine saklama ve kendi yolunda yürüme zamanı. Devam etme gücü artık tamamen sende.'”
