Türk insanının taksit ile ilişkisi, aşkın en tutkulu hali desek yanlış olmaz. Dünyada belki başka hiçbir millet, “bölünce azalır” felsefesini biz kadar içselleştirmemiştir. Öyle ki bir şeyin fiyatı ne olursa olsun, kafamızda hemen 3’e, 6’ya, 12’ye böleriz. Sonra da “Aman canım, ayda sadece 500 lira!” deriz. Sanki para ödemiyoruz, hediye alıyoruz!

Markette kasaya gidersin, adam 200 lira diyor. Hemen içinden geçersin: “Hadi canım, bunu 3 taksit yapsalar ayda 70 lira falan eder. Ne ki o!” Elindeki poşet dolusu bakliyat, deterjan, abur cubur… Hepsi birden ağır geliyor ama kafanda taksitlere bölünce hafifliyor sanki. Sanki her ay küçük küçük hediyeler alıyorsun kendine.

Telefon alırken durum daha da vahim. Fiyatı duyunca önce nefesin kesiliyor. Sonra satıcı “12 ay taksit imkanı var” der demez, yüzün gülüyor. Hemen hesap yapıyorsun: “Ayda 2.500 lira… Hadi be, o da ne? Her gün bir şişe su parası neredeyse!” Oysa 12 ayın sonunda telefonun fiyatı iki katına çıkmış bile olsa, umursamıyoruz. Çünkü bizim için önemli olan şu anki rahatlık, ödemeyi ileriye atmak. Gelecekteki biz, şimdiki bizden daha güçlü, daha zengin olacak elbet!

En komik tarafı ise, taksitli aldığımız şeyleri “peşin alsam mı” diye düşünürken kendimizi ikna etme çabamız. “Taksit daha iyi, paramı bölmemiş olurum, diğer işlerimde kullanırım” deriz. Oysa cebimizde para yok ki, bölünecek para olsun! Sadece ödemeyi erteliyoruz, hepsi bu. Ama öyle güzel erteliyoruz ki, sanki dünyayı kurtarıyoruz.

Hatta bazen öyle hale geliyor ki, taksit sayısı arttıkça ürün ucuzluyor sanıyoruz. 6 ay taksit: pahalı. 12 ay: fena değil. 24 ay: bedava neredeyse! 36 ay deyince de “Hadi canım, bu da ne para ki!” noktasına geliyoruz. Sanki ürün bize hediye ediliyor, biz de karşılığında 3 yıl boyunca küçük teşekkürlerimizi gönderiyoruz.

Ve en güzeli, birikmiş taksitlerimizi görüp şaşkınlığa düşmek. Ay başı gelince bir bakıyorsun: telefon taksiti, buzdolabı taksiti, koltuk taksiti, tatil taksiti… Hepsi birden kapıda! O zaman da “Ya Rab, ben ne çok şey almışım!” deriz. Hiçbirini hatırlamıyoruz ama hepsinin sevgisi var üzerimizde.

Taksit sevdası bizim kültürümüzde böyle bir şey işte. Cebimizde para olmasa da, umudumuz var, planımız var, 12 ay sonrasına dair hayallerimiz var. Bölünce azalmayan tek şeyin aslında borçlarımız olduğunu bilsek de, yine de severiz taksiti. Çünkü:

“Peşin ödemek gerçekçiliktir, taksit ise umuttur. Ve Türk halkı her zaman umudu seçmiştir!” 💸✨