Dünyada sadece bir kural vardır: Ne zaman çok aceleniz olsa, önünüze konan her şey ya kaynar sıcaklığında kalır ya da asla bitmez.

İşe geç kaldınız, otobüs geliyor, buluşma noktasına 2 dakika var ve elinizde çay var. O çayı bir yudumda içmek istersiniz ama ağzınıza yaklaşır yaklaşmaz o buhar yüzünüze çarpar. “Hadi be şöyle bir soğusun artık” dersiniz, bir saniye bekler, tekrar denersiniz. Hâlâ aynı. Sanki çayın içinde gizli bir ısıtıcı var, size inat kaynıyor.

Sonra börek, pide, sıcak ekmek gelir. Dışarı çıtır görünür ama ısırır ısırmaz içindeki sıcak yağ damağınıza yayılır. Diliniz yanar, ağzınızı açar üflersiniz, etrafınızdakiler size bakar. Acele ettikçe daha çok yanarsınız, yedikçe bitmez.

En kötüsü de dondurma olur. Aceleyle dışarı çıkacaksınız, elinize alırsınız. O da size inat bir anda erimeye başlar. Elinize, kolunuza, gömleğinize bulaşır. Bir yandan koşar bir yandan silerken bir bakarsınız dondurma bitmiş, ama siz de tamamen batmışsınızdır.

Ama durun, en acı gerçek şudur: Sadece keyifle oturup zamanınız olduğunda, o çay bir bakarsınız buz gibi oluverir. O yemek soğuk soğuk yenir. Acele ettiğinizde ise onlar sizinle oynar: “Biraz daha bekle, acele etme, biz henüz hazır değiliz” der gibi.

Ve sonunda hep aynı şey olur: Çayı yarıda bırakır, yemeği zorla ağzınıza tıkar, koşa koşa gidersiniz. Yolda da dilinizin yanıklığıyla “Neden ben hep böyle acele ederim ki?” diye kendi kendinize söylenirsiniz.