Bunun için hiçbir zaman bir planın olmaz. Asla “şimdi gidip bir bütün ekmeği yolda bitireceğim” diye düşünmezsin. Sadece normal bir şekilde fırına gidersin, paranı ödersin, eline sıcacık ekmeği alırsın ve o andan itibaren kendine hakim olman tamamen imkansız hale gelir.

Tam o fırın kapısından çıkar çıkmaz kokusu burnuna dolmaya başlar. Dış kabuğu çıtır çıtır, içi yumuşacık, daha elini ısıtıyor. “Sadece bir küçük ısırık alayım, tadına bakayım” dersin.

Bir bakarsın köşesi gitmiş. “Ha tamam sadece şu kenarı düzeltirim” derken bir dilim daha gider. Yolda yürürken bir bakıyorsun yarısı bitmiş, kalanını da sanki gizlice birileri alacakmış gibi sıkıca tutuyorsun. Eve vardığında “İşte ekmek!” dersin ama elinde sadece yarım ekmek ve bir sürü kırıntı kalmıştır. Kimseye söylemezsin, sanki ekmek kendi kendini yemiş gibi davranırsın.