İnsanlık tarihinin en tutarsız, en samimi ve en komik sözü budur herhalde. Bütün göğsünü gere gere, “Yeter! Bir daha asla! Son kararım!” dersin. O anki samimiyetin öyle gerçektir ki kendine bile inandırırsın. Elin kalbinde, sözün kesin, kararın mutlak…

Sonra saat geçer, güneş bir başka açıdan vurur, bir çay içersin, bir nefes alırsın. Ve işte o an gelir: “Hadi ama bir kerecik daha ne olacak ki?”

Kendini ikna etme sanatımız ise ayrı bir ustalık eseridir. “Bu sefer farklı”, “Bu son kez”, “Zaten çok uzun zamandır yapmıyordum”, “Şartlar şimdi başka”… Beyin, kendi kendini kandırmak için hukuk fakültesi bitirmiş adeta. Kendine karşı savunma yaparken öyle mantık kurarsın ki başkası dinlese sana haklı bile çıkar.

En komik tarafı da, o “bir daha yapmayacağım” kararını verirken yaptığın törenlerdir. Bazen eşyayı bir kenara kaldırır, “Buna el sürmeyeceğim” dersin. Bazen listeler yazar, kurallar koyarsın. Bazen arkadaşlarına yemin billah edersin. Sonra bir bakarsın ki aynı şeyi yaparken yakalarsın kendini, ağzında da şu savunma: “Aslında bu tam olarak aynı sayılmaz ki!”

Hepimizin içinde o küçük “son bir kez daha” perisi var. Bazen tatlı bir şey, bazen eski bir alışkanlık, bazen yanlış insan, bazen yanlış iş… Ne olursa olsun, kalbimiz “bitti” derken ellerimiz hâlâ aynı kapıyı çalıyor.

Ve en sonunda da gülüp geçersin kendine: “Tamam tamam, bu gerçekten SON… bir saatliğine.”