Kendine söz verirsin: “Bugün abur cubur yok, sadece bir parça alıp tadına bakacağım.” Eline cips paketi, kurabiye kutusu ya da çikolata poşetini alırsın, açarsın ve ilk lokmayı atarsın.

O ilk tat damağına değdi mi, o andaki iyi niyetli karar bir anda buharlaşır. “Bir tane daha zararı olmaz” dersin, ardından “bu son olsun” diye eklersin. Parmağın bir sonraki parçayı alırken aklın hala “az yiyorum” diye kendini kandırmaya çalışır.

Paketin dibine doğru indikçe “zaten az kaldı, hepsini bitireyim de boş yer kaplamasın” gibi mantıksız ama çok geçerli bir sebep bulursun. Sonunda paketi ters çevirip son kırıntıları bile avucuna döker, ağzına atarsın.

Ardından elinde boş paketle kalakalır, “nasıl bitti bu ya?” diye şaşırır, ertesi gün yine aynı sözü kendine vermekten geri kalmazsın. Çünkü bir parça yeme fikri, genellikle bütün paketi bitirmenin ilk adımıdır!