Herkesin hayatta en mahrem anlarından biridir: evde yalnızken, kimse görmeden bir şeyler atıştırmak. Özellikle de “son parça”, “azıcık kalan” dediklerindense… Elini uzatırsın, hızlıca ağzına atarsın, tadına varayım derken tam o anda kapı sesi gelir ya da odanın kapısı aniden açılır.

İşte o an dünya durur! Ağzın dolu, yanakların şiş, elin hâlâ yukarıda kalakalır. Ne yutabiliyorsun ne de konuşabiliyorsun. Gözlerin kocaman açılır, yüzünde “ben bir şey yapmıyorum ki” ifadesi takınmaya çalışırsın ama hâlin ortada.

Karşıdaki “ne yapıyorsun?” diye sorduğunda ise cevap veremezsin. Sadece kafanı sallar, bir yandan da sakince yutmaya çalışırsın. O an anlarsın: Gizli yeme işi, en sessiz hâlinle bile kaderin varsa mutlaka yakalanırsın!