​Mutfak dolabının karanlık köşelerinde, yüzyılın en kaotik rekabeti yaşanıyor: Demlik poşet çay ile geleneksel dökme çay. Bu sadece bir içecek tercihi değil; acelecilik ile keyif çatışması, modernitenin tembellikle imtihanıdır!

​Poşet çay, adeta “hızlı yaşa, erken demlen” felsefesinin ürünü. Sıcak suyu görür görmez kendini ipe asan bir dublör gibi bardağa atlar. Pratiktir ama dökme çay aristokrasisi için o sadece “ipli bir casus” veya “kumaş torbadaki toz bulutu”dur.

​Öte yandan dökme çay, mutfağın ağır abisidir. Ritüeli sever. Alt demlik fıkırdayacak, üst demlik sabırla bekleyecek… O demlenene kadar acıkanlar, evlenenler, emekli olanlar olur. Eğer dökme çayı aceleye getirirseniz, size “bulaşık suyu” rengiyle intikamını acı acı ödetir. Poşet çay kullanıcılarını “zamane gençleri” olarak görür ve onları süzgecinin tersiyle iteler.

​ #Poşet Çay: “Vaktim yok, salla gitsin!”

​ #Dökme Çay: “Bana hürmet edeceksin, 20 dakika bekleyeceksin!”

​Sonuç mu? Sabah işe yetişirken poşet çayın ipine sarılan el, pazar kahvaltısında dökme çayın önünde diz çöker. Bu savaşta kazanan yok, sadece bolca bulaşık ve kafein koması var!