Yaz mevsimi dışarıdan bakınca bir güneş gözlüğü reklamı gibi dursa da, perde arkası aslında tam bir trajikomedi. Tatilin o havalı fotoğraflarının ardında, hepimizin dile getirmediği ama canından bezdiği o “sevimsiz” anlar pusuda bekliyor.

​Listenin zirvesinde, asla kurumayan ve giyerken insanı hayattan soğutan ıslak mayolar var. O soğuk ve yapışkan dokunuş, sabahın ilk ışıklarında insanın ruhunu teslim etmesine yetiyor. Bir de buna “nem değil ama sıcağı fena” diyen amcalar eşlik edince, psikolojik savaş başlıyor. Sırtınızdan aşağı süzülen o tek damla terin yarattığı kaşıntı hissiyle başa çıkmaya çalışırken, bir de güneş kreminin kumla olan kutsal ittifakı devreye giriyor. Bir anda kendinizi panelenmiş bir tavuk gibi kumsalda yatarken buluyorsunuz.

​Geceleri ise durum daha vahim. Vantilatörün önünde “Aaa” diye bağıran çocuk saflığımızı, kulağımızın dibinde F1 pilotu gibi pike yapan sivrisinekler öldürdü. O vızıltıyı duyunca havluyla yapılan kör dövüşü, yazın en büyük spor aktivitesi haline geldi.

​Sonuç mu? Her yaz sonunda “Bir daha asla sıcak yere gitmeyeceğim” diye yemin edip, bir sonraki Haziran’da yine o ter kokulu metrobüs camına başımızı yaslayıp deniz hayali kuruyoruz. Yaz sevgisi, biraz da bu işkencelere aşık olma sanatıdır.