Evde en basit işlem gibi görünen bir şey var ama aslında tam bir bilinmezlikle dolu: Fişi prize takmak.

Düşünüyorsun ki “Ne var bunda, sok geçsin!” Ama iş parmağına alıp duvara yaklaştığında o gizli güç devreye giriyor. Prizin iki küçük deliği var ama sanki duvarla aranızda bir oyun oynanıyor. Bir bakıyorsun delikler sağda, bir bakıyorsun solda, bazen de tamamen görünmez oluyor!

Elini yukarı kaldırıyorsun, aşağı indiriyorsun, sağa çeviriyorsun, sola döndürüyorsun… “Acaba ters mi tuttum?” diye düşünüyorsun, ters çeviriyorsun, yine olmuyor. Işık azsa zaten işin içinden çıkılmaz hale geliyor; sanki priz kendi ışığını da kapatıp seni daha çok uğraştırmak için ant içmiş.

En komik an ise tam pes edip “Böyle olmuyor başka priz deneyeyim” diye geri çekeceğin sırada oluyor. Birden hafif bir “tık!” sesi duyuyorsun ve fiş bir anda yerini buluveriyor. Sanki priz sana şöyle diyor: “Biraz uğraşman gerekiyordu, öyle kolayca giremezsin!”

Bu durumun hiçbir bilimsel açıklaması yok. Aynı prize bir gün 2 saniyede taktığın fişi, ertesi gün 5 dakika uğraşsan da yerleştiremezsin. Hatta yeni aldığın, tertemiz fişler bile bu gizemli direnişe maruz kalır. Sanki her prizin kendi kişiliği var: Bazıları nazik, hemen kabul eder; bazıları inatçı, senin sabrını ölçmek ister.

Üstelik bir de “tam oturmadı” şüphesi var. Elinle kontrol edersin: “Acaba tam girdi mi? Yoksa yarım mı kaldı? Elektrik kaçıracak mı?” diye kıvranırsın. Sonra da hafifçe bastırarak emin olmaya çalışırsın.

Sonuç olarak bu, evrenin bize sunduğu küçük ama etkili bir sınav: Sabır, odaklanma ve biraz da şans. Fişi ilk denemede takabilen insan, aslında hayatta her şeyi başarabilecek güçtedir! 😂