Dünyanın en rahat, en güzel gömleğini, tişörtü alırsın. İlk giyişte her şey harikadır… ta ki o etiket devreye girene kadar.

Yakanın arkasında, tam boynunun tam ortasında bir kağıt parçası: Ne kadar yumuşak yazsa da, ne kadar ince olsa da sanki kaba bir tel fırça gibi kaşındırır.

Çözüm sandığın yöntemler bile işe yaramaz:

– Kesersin: Makasla en ince yerinden özenle kesersin. Ama ya bir ucu kalır, ya da dikişleri gevşer ve daha da batar.

​
– İçeri çevirirsin: “Şimdi tamam” dersin. 10 dakika sonra bu sefer omzunun altına, sırtının tam ortasına kayar, orada yeni bir savaş başlatır.

​
– Ütüyle bastırırsın: Birkaç dakika sessiz kalır, sonra ısı ve terle diriliverir.

En tuhafı da şudur: Bazı günler etiketi hiç hissetmezsin, sanki orada yoktur. Ama en önemli toplantıda, misafir karşısında, otobüste elini kolunu hareket ettiremeyeceğin bir anda birden canlanır. Boynunda bir karınca dolaşıyormuş hissiyle kıvranır durursun, başkaları da “neden durmadan boynunu kaşıyorsun?” diye bakar.

Sanki etiketlerin kendi bilinci var: “Seni rahat bırakmayacağım, nerede olursan ol seni bulacağım!” diye ant içmiş gibiler.

Peki üreticiler neden bu kadar zorlaştırıyor? Bilgiyi kumaşa basmak varken neden illa da cildi tahriş eden bir parça dikmek zorundalar? Belki de bu, giysinin bize oynadığı küçük bir şaka: “Ben güzelim ama tamamen rahat etmeyi hak etmiyorsun!” mesajı veriyor.

Sonuç mu? Yıllar geçer, kaç giysi eskir, ama o küçük etiketin kaşındırma gücü asla eskimez.