Saat 05:47. Alarm çalıyor.
Dışarıda hala zifiri karanlık, martılar bile uyuyor. Ama otelin koridorunda bir koşuşturma var. Kim bu sabah 6’da maraton koşanlar? Yok. Bunlar “şezlong avcıları”.

Bavuldan ilk çıkan şey mayo değil, havlu. 3 tane. Biri kendi şezlonguna, biri eşininkine, biri de “ya arkadaş gelir” diye yedek. Havlular sanki tapu senedi. Üzerine bir de terlik, kitap, güneş kremi. Tam bir sınır karakolu kuruyorlar.

Havuz başı bomboş. Deniz dalgalı. Barmen daha gözlerini açamamış. Ama onlar çoktan yerlerini aldı. Güneş doğsun diye dua ediyorlar. “Erken kalkan yol alır” atasözünü tatilde yanlış anlamışlar.

Saat 10:00 oluyor. Herkes uyanıp kahvaltıya iniyor. Şezlong avcıları da tam o sırada denize girip “biz yer tuttuk” diye suya bakıyorlar. 4 saat boyunca havlularına bekçilik yapıyorlar. Güneş tepede, yanıyorlar ama yerden kalkmak yok. Kalkarsa biri çöker diye ödleri kopuyor.

Akşam olunca bronzlaşmadan çok, uykusuzluktan yorgun dönüyorlar odaya. Yarın yine 05:47’de alarm. Çünkü tatil bu. Dinlenmek değil, şezlong yarışıdır.