Aslında kalabalıklar içindeyiz telefon hiç durmuyor, bildirimler geliyor. Hikayelere kalpler alevler atılıyor. Ama gece kafayı yastığa koyunca, o sesler emojiler bittiğinde, kocaman bir yalnızlıkla baş başa kalıyoruz.

• Hayalindeki Aşk: Yüzünü tam bilmediğin, sesini az duyduğun birine aşık olmuyorsun aslında. Onun eksik kalan yerlerini kendi kafandaki “ideal sevgili” ile tamamlıyorsun. Yalnızlığımız bize kusursuz bir masal yazdırıyor.
• Beklenti Çıkmazı: Mesajlaşırken herkes anlayışlı, herkes derin, herkes ruh ikizi! “Beni sonunda biri gerçekten anladı” diyorsun. Ama beklenti o kadar yüksek ki, gerçek hayatın sıradanlığı o hayale asla yetişemiyor.
• Kalabalıklardaki Yalnızlık: Telefon ekranında yüzlerce “canım”, “bitanem” ”sevgilim ”dolaşıyor; ama canın sıkıldığında, gerçekten sarılıp içini dökecek birisi yok karsındaa..
• Anlık İlgi Bağımlılığı: Bir mesajla dünyanın en mutlu insanı oluyoruz, iki saat cevap gelmeyince dünyanın en yalnız ve terk edilmiş hissini yaşıyoruz. Duygularımızı bir uygulamanın bildirim ışığına baglıyoruz bekliyoruz..

Siz de o kalabalık bildirimlerin arasında bazen kendinizi yapayalnız hissedip bu benim tercihim diyenlerden misiniz? yoksa “Ekran mekran anlamam, bana canlı insan lazım” diyenlerden mi?…