Sen oturursun karşısına, en tatlı sesinle, yavaş yavaş, telaffuzuna dikkat edersin: “Merhaba… merhaba… hadi güzelim, söyle merhaba.”

O sana bakar. Gözünü kırpar. Başını bir sağa bir sola çevirir. Sanki şöyle der: “Ne bağırıyorsun kardeşim? Anladık merhaba, sen söyle durma ben niye söylüyorum?”

Sen yılmazsın. Sabah uyandığında ilk iş ona gidersin: “Günaydın canım.” İşten gelirsin: “Nasılsın tatlım?” Akşam uyumadan son sözün yine ondadır. Aynı cümleyi bin kere tekrarlar, nefesini tutup ağzına bakarsın. Ağzını açar, içinden bir ses çıkar… sadece “cik cik” ve en önemlisi kendi icadı olan o tuhaf ses!

En komik sahne şudur: Sen günlerce “Seni seviyorum” dersin, o ağzını açmaz. Umudunu kesersin, dönüp odadan çıkacaksın derken, tam sırtını döndüğün anda ardından net bir ses gelir: “GAAAAAA!” Yani öğrendiği ilk şey, tam da olmadık bir sestir!

Bir de en utandırıcı olanı var: Misafir gelir, sen gururla gösterirsin: “Bak şimdi konuşacak, bekle.” Öyle bir sessizlik çöker ki odaya, kuş bile ağzını açmaz. Misafir gider gitmez odada tek başına kaldığınız anda o, bütün bildiklerini arka arkaya saymaya başlar! Sanki bilerek insanı rezil eder!

Sonunda anlarsın ki: Muhabbet kuşuna konuşmayı öğretmekten çok, o sana susmayı öğretiyor. Sen günlerce tekrar edersin, o en sonunda bir tek şeyi öğrenir: senin en çok sevdiğin, en çok istediğin şeyi, tam da istemediğin anda söyler! 😂