Dramalı kıza sarılıp asla bırakmayan arkadaş, insan değil; hareketli yastıktır. Kız bir dert anlatmaya başlar başlamaz, arkadaş füze gibi fırlayıp sarılır. Kız daha “Ben çok yoruldu…” diyecekken cümle yarıda kalır çünkü yüzü arkadaşın göğsüne gömülmüştür.

“Canım benim, sen çok güçlüsün.” der. Kız “Aslında değilim.” diyecek olur, arkadaş sıkar. “Ağla, rahatla.” der. Kız ağlamıyordur ama oksijen azaldığı için gözleri dolmaya başlar. Arkadaş bunu zafer sanır. “Gördün mü, çıktı gitti içindeki zehir.” der.

Sarılma 40 saniyeyi geçince artık durum tuhaf olur. Kız kıpırdar, “Boğuluyorum.” der gibi ses çıkarır. Arkadaş duymaz. Çünkü dramalı kızın omzuna kafasını koymuştur ve orada minik bir huzur bulmuştur. Dışarıdan bakan biri, “Bu cenaze mi, düğün mü?” ayırt edemez.

Kız sonunda, “Benim kalkmam lazım.” der. Arkadaş bırakmaz. “Daha bitmedi, seninle ben varım.” der. Kız, “Tuvaletim geldi.” der, o bile işe yaramaz. Arkadaş “Her şeyini anlat, ben buradayım.” modundadır.

Sonunda biri araya girip “Kızı sal.” derse ancak bırakır. Bırakır ama giderken de arkadan, “İhtiyacın olursa yine sarılırım.” diye tehdit eder.

Dramalı kız o günden sonra dert anlatmayı bırakır. Çünkü derdinin çözümü konuşmak değil, nefes alabilmektir.

Hissohbet.com BeriLa