Bazen bir olayı, bir anıyı ya da bir derdi anlatmaya başlarsın, “bak şimdi çok komik bir şey olacak” diye için için heyecanlanırsın. Sözün başı net, detaylar akıcı, el kol hareketleri bile yerinde… Tam en ilginç, en güldürücü ya da en önemli kısma gelmek üzereyken birden durursun. 😂

Ağzın yarım açık, elin havada kalır. Gözlerin karşıdakinin yüzüne boş boş bakar, beynin sanki aniden sinyal kesmiş gibi çalışmayı durdurur. “Neydi ne anlatıyordum ben şimdi?” diye kendi kendine sorar, hatırlamak için beynin tüm köşelerini yoklarsın ama nafile!

Bazen ufak bir ipucu ararsın: “Hani şu geçen hafta… yok yok, dün… ya da geçen ay mıydı?” diye dolandırırsın. Karşıdaki de yardımcı olmaya çalışır: “Kimleydi? Nerede oldu?” diye sorar ama her soru konuyu daha da uzaklaştırır. En sonunda pes edip elini sallayarak “Neyse, önemli bir şey değildi zaten” deyip geçiştirirsin.

Oysa bir dakika önce “bunu anlatmazsam içimde kalır” diye düşünüyordun! Anlatma hevesi bir anda buhar olup uçar, geriye sadece “acaba ne kadar ilginç bir şeydi de hatırlayamadım?” sorusu kalır.

Sonradan anlıyorum ki bu durum beynin bir tür koruma mekanizması belki de: “Bu kadar detayla uğraşma, boş ver, zaten hatırlamasan da bir şey kaybetmezsin” demek istiyor. Ama yine de o yarım kalan cümlenin, yolda kaybolan konunun verdiği tuhaf bir eksiklik hissi de olmuyor değil! 😂