Aile ile mangal paniği, olimpiyatlardan daha stresli bir spordur. Haftalar öncesinden hazırlıklar başlar. Baba, “Mangalı ben yakarım” der ama üç gündür YouTube’da “kömür nasıl tutuşur?” videoları izler. Anne, “Etleri ben marine ederim” der ama buzdolabında on yedi kap vardır; hangisinde ne olduğu bilinmez. Teyze, “Ben de salata yaparım” deyip gelir, elinde beş kilo marul vardır. Kim bu kadar salata yiyecek, belli değildir.

Gün gelir, mangal kurulur. İlk panik: kömür bir türlü tutuşmaz. Baba fanla üfler, gazete yakar, neredeyse dua okuyacak duruma gelir. Komşu balkondan “Kolonya dökün!” diye bağırır. Anne “Ev yanacak!” diye panikler. Sonunda kömür tutuşur ama bu sefer de çok fazla alev alır; alevler adeta göğe doğru yükselir. Baba, “Bu pişirici alevdir” dese de kimse ona inanmaz.

Etler sofraya gelir, ikinci panik başlar: Kim neyi ne kadar pişmiş olarak yer? Amca “Kanlı olsun” der, kuzen “Yanık olsun, çıtır olsun” ister, anne ise “Zaten kömür oldu, hepsi yanık” diye yakılır. Etler ızgaraya atılır. Baba maşayla adeta bir destan yazar: Bir tarafı yanar, öbür tarafı çiğ kalır, ortası ise tam kıvamında pişer. Bu tuhaf duruma “Schrödinger’in köftesi” denir artık.

Üçüncü panik: Sofra kurulumu. Masa hazırlanır ama sandalyeler yetmez. Biri kasa üstüne oturmak zorunda kalır. Çocuklar et yerine ekmekle karnını doyurur. Diyet yapan yenge tek bir köfte alıp “Şöyle küçük bir lokma yeter” der, ama sonunda tabağın hepsini silip süpürür.

Son panik: Temizlik zamanı. Mangal bir türlü sönmez, kül her tarafa uçuşur. Baba “Ben hallederim” diye el atar ama hemen elini yakar. Anne “Her taraf duman koktu!” diye yakınır. Teyze de “Ben demiştim, fırında yapsaydık daha kolay olurdu” diye lafı yetiştirir.

Günün sonunda ise herkes karnını doyurmuş, göbeğini tutarak “Çok güzel oldu, harika bir gündü” der. Ve bir dahaki sefere yine aynı panik, aynı karmaşa yaşanır. Çünkü aileyle mangal yapmak, mantık ve pratiklik işi değil, tamamen bir gelenek ve bir arada olma biçimidir.

Hissohbet.com BeriLa