Sabah kahveni kapmış, dünyayı sevmeme yeminini henüz bozmadan kendi halinde yürüyorsun. Derken, karşıdan bir enerji patlaması yaklaşıyor. Yüzünde yapay bir gülümsemeyle o klişe bombayı patlatıyor: “Selam canım! Ayy ne zamandır görüşmüyoruz, bi’ ara kahve içelim mutlaka!”

İşte o an beynimde kırmızı alarmlar çalıyor. Hangi ara? Niye? Nezaketen söylenmiş, kimsenin yerine getirmeyeceği kocaman bir yalan bu. Karşı taraf o samimiyetsiz neşesiyle seni darlarken, görseldeki gibi içinden geçen tek bir kelime var: “Asla.”

Elindeki kahve bardağına daha sıkı sarıl ve ruhunu daraltan bu sahte davetleri hiç takma. “Asla” diyebilmek, bazen en sağlıklı sosyal savunma mekanizmasıdır. Boş ver, kahveni seni darlamayan insanlarla iç.