Sabah kalkmam gerekiyor ama yatak aniden yumuşacık bir kucak gibi sarıyor beni. Battaniyeler sanki elleriymiş gibi kolumu bacağımı tutuyor, yastık kulağıma “beş dakika daha kal, sensiz çok boş kalıyorum” diye fısıldıyor. Kalkmak için çabaladıkça daha da derine batıyorum, hatta bazen yatak hafifçe kıpırdanıyor, sanki beni kimseyle paylaşmak istemiyormuş gibi yapıyor.

Günlerdir dışarı çıkmadım diye beni cezalandırıyor sanırım! Akşam olunca da “hadi gel, yine yanıma uzan” diye tatlı tatlı çağırması var ya, işte oradan sevgisi akıyor resmen. Bu bir sevgi mi, esaret mi hâlâ çözemedim ama itiraf edeyim, bu esarete bayılıyorum!