​Dün hayatımın en radikal kararını verip o tırnak salonuna adım attım. Sonuç? Ellerimde adeta iki adet 10 kaplan gücünde modern sanat eseri taşıyorum. Boyları o kadar çılgın ki, tırnaklarım benden üç saniye önce odaya giriyor!

​Görünüşe bakılırsa artık tırnaklarımla akrabayım, çünkü etle tırnak gibiyiz (kelimenin tam anlamıyla). Görsel şölen harika ama gelin görün ki hayat kalitem şu an sıfır.

​ -Telefonla imtihan: Dokunmatik ekran beni reddediyor. Arkadaşlarıma “Geliyorum” yerine “Ggörşşz” yazabildim.

​ -Bozuk para faciası: Yere düşen 5 lirayı almak tam yirmi dakikamı aldı. En son parayla yerde yuvarlanıyorduk.

​ -Kutular kapalı: Kolay açılır sandığım o kola kutusu artık benim için bir çelik kasa.

​Klavye kullanırken çıkan “tık tık tık” sesiyle mahallede sekreter gibi geziyorum. Evet, şu an pantolonumun düğmesini ilikleyemiyorum ve muhtemelen bu gece bu tırnaklarla uyumaya çalışırken kendimi kör edeceğim. Ama olsun; acı yoksa kazanç da yok. Muhteşem görünüyorum, tırnaklarım sağ olsun!