Hayatın en küçük ama en sinir bozucu sırlarından biri: Ayakkabı bağcığının tam da işin ortasında, en uygun olmayan anda çözülmesi.

Bağlarken “Bu sefer sıkı bağladım, kesin çözülmez” diye içinden geçirirsin. İki adım atmışsın, bir bakmışsın yerde sürükleniyor. Üstelik hep aynı ayakkabınınki çözülür, diğeri yıllarca sağlam durur. Sanki o bağcık sana inat eder, “Benim iradem var, istediğim zaman açılır” der gibi.

Bazen o kadar sıkı bağlarsın ki ayak uyuşur, ama yine de çözülür. Hatta yolda eğilip bağlarken karşıdan gelenlere “Beni izliyorlar mı?” diye düşünür, aceleyle düğüm atarsın. Sonuç yine aynı: Beş dakika sonra tekrar yerde.

Anlaşılan o ki, bu işin bir düzeni var: Ne kadar sıkı bağlarsan bağla, o bağcık kendi kararını veriyor. Belki de bize “Yavaş yürü, acele etme” mesajı vermeye çalışıyor, kim bilir!