Sevimsiz - Günlük Hayatın Can Sıkıcı Detayları

Duşun sıcak suyu vücudu sarar, buhar her yeri kaplar… Birden beynimde bir ışık yanar! “Vay canına, buldum! Şu…

Kapı çaldı, açtım—gelmişler! İlk anda gülümseyerek hoş geldin diyorum ama içimde bir ses hemen devreye giriyor: “Eyvah, şimdi…

Sabah kahveni kapmış, dünyayı sevmeme yeminini henüz bozmadan kendi halinde yürüyorsun. Derken, karşıdan bir enerji patlaması yaklaşıyor. Yüzünde…

Eyvah! Telefonum kayboldu! Paniklemeye başlar, evi alt üst ederim. Koltukların arkasını karıştırır, mutfağa, banyoya, hatta daha az önce…

Sohbet sırasında konu açılır, hakkında tek kelime fikrim olmayan bir mesele olur. Ama o an içimde bir ses…

Sabah kalkmam gerekiyor ama yatak aniden yumuşacık bir kucak gibi sarıyor beni. Battaniyeler sanki elleriymiş gibi kolumu bacağımı…

Sokakta yürürüm, herkesin gözü bende sanarım. Biri gülse, kesin benim komik bir hâlimi gördü zannederim. Kasiyer biraz yavaş…

Yarın yaparım, haftaya yaparım, uygun zaman bulayım yaparım… Liste yapar, takvime yazar, “bu sefer kesin” diye kendime söz…

Evin kapısından çıkarken listem net: süt, ekmek, yumurta… “Hızlıca alıp çıkacağım” diye kendime söz veriyorum. Ama marketin kapısından…

Yolda yürürken, kafede otururken ya da otobüste sıkış tepiş dururken bir an boş boş etrafa bakarsın ya… İşte…