Hayatta bazı anlar vardır ki, tüm dengeniz altüst olur. Büyük felaketlerden bahsetmiyorum; deprem, sel, ekonomik kriz gibi. Onlar zaten varoluşsal krizlerin babası. Benim bahsettiğim, modern insanın ruhunu derinden sarsan, günlük hayatın o küçük, sinsi, ama etkisi büyük trajedileri. İşte onlardan biri: Kulaklığın tekinin bozulması.

Önce bir şok yaşarsınız. Sağ kulaklıkta cıvıl cıvıl müzik akarken, sol kulaklıktan gelen o derin, anlamsız sessizlik… Sanki evrenin bir yarısı aniden kararmış, sesler kısılmış, renkler solmuş gibi. Sanki hayatınızın soundtrack’i, bir anda mono’ya düşmüş, üstelik de bozuk bir mono’ya. Bir an durup, “Acaba benim kulağımda mı bir sorun var?” diye düşünürsünüz. Kulaklığı çıkarıp takarsınız, kabloyu bükersiniz, telefonun girişini kontrol edersiniz. Nafile. O sessizlik, artık bir gerçektir.

Sonra kabullenme evresi başlar. “Tamam,” dersiniz, “tek kulaklıkla da dinlenir.” Ama dinlenmez. Asla dinlenmez. Çünkü müzik, iki kulak için tasarlanmıştır. Şarkının o enfes basları, o tiz vokaller, o arkadan gelen gizli enstrümanlar… Hepsi bir bütünün parçasıdır. Tek kulaklıkla dinlediğinizde, şarkının ruhu eksik kalır. Sanki bir orkestranın yarısı çalmayı bırakmış, diğer yarısı da ne yapacağını şaşırmış gibi. Özellikle o stereo efektli şarkılar yok mu? Hani bir ses sağdan gelip soldan devam eder, sonra ortada buluşur… İşte o an, hayatınızın en büyük hayal kırıklığını yaşarsınız. Sağ kulağınızda bir parti varken, sol kulağınızda cenaze marşı çalıyor gibidir

Bu durum sadece müzikle sınırlı kalmaz. Telefon görüşmeleri, podcast’ler, YouTube videoları… Her şey bir anda anlamsızlaşır. Karşıdaki kişinin sesi, sanki bir tünelin içinden geliyormuş gibi yankılanır. Bir yandan anlamaya çalışırken, diğer yandan da “Acaba karşıdaki beni duyuyor mu?” diye düşünürsünüz. Toplu taşımada, spor yaparken, yürüyüşte… Her yerde o yarım hayat hissi peşinizi bırakmaz. Sanki bir puzzle’ın en önemli parçası eksik kalmış, tablo tamamlanamamış gibidir.

Ve en kötüsü, o bozuk kulaklığı atmaya kıyamazsınız. “Belki düzelir,” diye bir umut beslersiniz. Çekmecenin bir köşesine atarsınız, sonra bir gün bulup tekrar denersiniz. Ama o sessizlik, inatla devam eder. Yeni bir kulaklık almak, bir yandan gereksiz bir masraf gibi gelir, diğer yandan da o eski dosttan vazgeçmek zordur. İşte bu, modern insanın küçük, sevimsiz, ama bir o kadar da gerçek dramıdır: Kulaklığın tekinin bozulmasıyla gelen yarım hayat hissi. Ve evet, bu hisle yaşamak, gerçekten de yarım bir hayat yaşamaktır. Belki de bu yüzden, hayatımızdaki bazı eksiklikleri, o bozuk kulaklık gibi, sessizce kabulleniriz. Ama içten içe biliriz ki, tam ses, tam hayat demektir.