Wi-Fi aslında bir ruh hali gibidir: bazen güçlü, bazen kırılgan, bazen tamamen kaybolur. Tam en önemli anda, “Bağlantı yok” uyarısı çıkar ve hayatınız bir anda anlamsızlaşır. Bu, ilişkilerdeki “seninle konuşmak istemiyorum” cümlesinin dijital versiyonudur.

Modemi yeniden başlatmak ise terapiye gitmek gibidir: işe yarar ama geçicidir. Birkaç dakika sonra yine aynı sorunla karşılaşırsınız. Komşunun Wi-Fi’sine bağlanmak ise duygusal bir kaçamak sayılır; kısa süreli mutluluk verir ama uzun vadede güven sorunları yaratır.

Wi-Fi sinyali bazen tam çekmez, bazen kopar, bazen geri gelir. Tıpkı insan ruh hali gibi… Bir gün dört çubukla mutlu, ertesi gün tek çubukla depresyonda. Sonuçta Wi-Fi, modern çağın en absürt metaforudur: hep yeniden bağlanırız, ama hiçbir zaman tam huzuru bulamayız.