Yeni bir şey aldığımızda içimizi kaplayan o mutluluk duygusu, bilirsiniz. Parlak ambalajı, tertemiz hali, hiç dokunulmamış tazeliğiyle masanın üzerinde durur. Tam elimi uzatıp kullanmaya başlayacağım sırada beynimde bir ses yankılanır: “Ya bozulursa? Ya çizilirse? Ya eskirse?”

İşte o an başlar ironik hikaye. Aldığımız ürünü özenle sarar, kutusuna yerleştirir, dolabın en görünmez, en güvenli köşesine saklarız. “Özel günlerde kullanırım,” “misafir gelince çıkarırım,” “ileride lazım olur” deriz. Oysa o “özel gün” bir türlü gelmez. Günler haftalara, haftalar aylara, aylar yıllara dönüşür.

Aradan zaman geçip o kutuyu tekrar elime aldığımda görürüm ki; ambalajı sararmış, kenarları tozlanmış, modeli artık eskimiş. Hiç kullanılmadan, hiç keyif vermeden, hiç işe yaramadan ömrünü tamamlamıştır. Asıl ironi de tam burada başlar: Onu korumak için harcadığımız çaba, onu kullanarak alacağımız zevkten çok daha fazladır.

Sadece eşyalar da değil bu durum. Bazen en güzel fincanımız, en güzel gömleğimiz, en değerli hediyemiz aynı kaderi paylaşır. Hatta zamanla bu alışkanlık hayata bile sirayet eder: “Seyahate ileride çıkarım,” “o kursa daha sonra kaydolurum,” “duygularımı zamanla söylerim” derken, bugün elimizdeki fırsatlar da tıpkı dolaptaki ürün gibi değerini yitirir.

Oysa bir şeyin asıl değeri, kullanılmasındadır. Çizilmek, yıpranmak, zamanla değişmek onun hikayesini oluşturur. Hiç kullanılmadan saklanan eşya, sadece bir nesnedir; kullanılıp izler taşıyan ise anılar biriktirir.

Belki de en doğrusu, yeni aldığımız şeyi hemen hayatımıza katmaktır. “Bozulur” korkusuyla saklamak yerine, “keyfini çıkarayım” düşüncesiyle yaşamak. Çünkü hiç kullanılmadan geçen yıllar, biraz yıpranmış ama dolu dolu yaşanmış anlardan çok daha acı vericidir.