Günün yorgunluğunu atmış, pijamaları giymiş, yatağa uzanmış, yorganı üzerine çekmişsin. Tam gözlerin kapanmak üzereyken, içinden bir ses yükselir: “Aç mıyım ne?”

İşte o an başlar o meşhur iç savaş. Bir tarafın mantığı bağırır: “Saat gece yarısı, yersen kilo alırsın, miden rahatsız olur, yarın sabah pişman olursun!” Diğer tarafın karnı ise daha yüksek sesle cevap verir: “Azıcık bir şey olsun, hem o kadar da yemeyeceksin ki!”

Birkaç dakika tavanda dönüp durursun. “Sadece bir elma alırım” diye karar verirsin, kalkmaya niyetlenirsin. Yol mutfağa doğru uzadıkça hedefler büyür: Elma yetmez, yanına bir bisküvi de olsun. Bisküvi tek başına kuru gelir, bir bardak süt iyi gider. Süt içerken dolabın kapağı açık kalır, gözün kalan yemeğe kayar: “Zaten var, ısıtayım da tam doysun.”

Sonunda yatağa döndüğünde durum değişmiştir. Artık ne uyku var ne de hafiflik. Karnın tok, vicdanın rahatsız, yarınki tartıdan korkmaya başlarsın. “Bir daha asla” diye yemin ederek gözlerini kapatırsın ama bilirsin ki ertesi gece aynı sahne tekrar oynanacak.

Çünkü gece atıştırması bir alışkanlık değil, bir türlü kazanılmayan bir savaştır: Mantık her zaman haklı çıkar ama karnın her zaman galip gelir.