Hayatımızı kolaylaştıracağına yemin ederek indirdiğimiz o harita uygulamaları, zamanla en yakın dostumuz mu, yoksa sinsice kuyumuzu kazan bir düşman mı olmaya başladı, bir türlü karar veremiyoruz.

Hepimiz başladık aynı umutla: “Artık kaybolmak yok, nereye gittiğimi bileceğim, trafiğe yakalanmadan en kısa yoldan varacağım!” Ama işin aslı, o minik ok simgesi bir süre sonra kendi kafasına göre takılmaya başlıyor.

Siz ana yolda rahat rahat ilerlerken, birden sesi çıkıyor: “Sol şeride geç, 200 metre sonra sağa dön!” Tamam, diyorsun, biliyordur elbet. Sağa dönüyorsun, kendini bir anda daracık, yoldan çıkmış, çukurlarla dolu bir ara sokakta buluyorsun. Etraf duvar, önü park etmiş arabalar, arkadan da kamyon geliyor. O an uygulama sakin sakin tekrarlıyor: “Rotanızı yeniden hesaplıyorum…” Hesapla hesaplayabildiğin kadar! Senin canın çıkıyor, o sanki yeni bir oyun icat etmiş gibi keyifli.

Bir başka klasik durum: Köprüye gireceksin, o seni alt geçitten geçirmeye çalışır. Otoyola çıkacaksın, seni mahalle aralarında tur attırır. “En hızlı rota” diye gösterdiği yol, öyle bir dolambaçlıdır ki, o yolu yürüyerek gitsen daha çabuk varırsın. Üstelik bir de kibarca uyarır: “Tahmini varış süresi: 45 dakika.” Halbuki normalde 15 dakikada gidilecek yer!

En sinir bozucu olanı da, birden bire konuşmayı kesip sessizliğe bürünmesidir. Siz “şimdi ne olacak?” diye gerilerek ilerlerken, birden bağırır: “DÖNÜN! MÜMKÜNSE GERİ DÖNÜN!” Nasıl döneyim ya? Tek şeritli yolda, arkamda tır var, önümde uçurum var! “Mümkünse” demesi de cabası, sanki istemesem de dönmeyebilirim gibi.

Sonunda varırsın hedef yere de, bakarsın tam kapının önüne değil, karşı binanın arkasına ya da boş bir arsaya yönlendirmiş. O an ekranın köşesindeki o minik harita simgesine bakıp içinizden şöyle geçirirsiniz: “Sen kimsin ya? Benim başıma ne işler açıyorsun böyle!”

Anladık ki bu uygulamaların bir sırrı var: Bizi hiç tanımadığımız sokaklara götürerek, şehrin bilmediğimiz köşelerini keşfetmemizi sağlıyor. Ama bu keşif, çoğu zaman ter dökerek, sinirden diş sıkarak oluyor.

Yine de ne yapalım? Gözümüz kapalı güveniyoruz, çünkü onsuz daha da kayboluruz. Sadece şunu bilmekte fayda var: Eğer bir gün sizi dere yatağından ya da bahçe yolundan geçirmeye çalışırsa, bilin ki o gün harita uygulaması yine “alışkanlığını” yapıyor!