Kulaklığı kulağımıza takıp dünyayı sessize aldığımız an, kendi klibimizin başrolü olduğumuzu sanırız. Ancak gürültü engelleme tuşuna basıldığı an, aslında “Survivor: Şehir Hayatı” yarışması başlar. Çünkü dış dünyayı duymamak, algıları sıfırlanmış bir av gibi ortada kalmaktır.

​Kaldırımda şarkının ritmine kapılmış yürürken, arkadan yaklaşan bir elektrikli scooter’ın varlığını ancak yarattığı rüzgardan anlarız. O an yaşanan panik, ormanda aslanla karşılaşan bir ceylanın ürkekliğidir. Korna sesini duymadığımız için her an ezilme tehlikesiyle yaşamak, bizi karşıdan karşıya geçerken kafasını 360 derece döndüren baykuşlara çevirir. Temel korku nettir: “Eğer bana bir araba çarparsa, hastanede ambulansçılara dinlediğim şu saçma şarkıyı açıklayamam.”

​En büyük absürtlük ise tanıdık birini görme anıdır. Karşı tarafın dudakları kıpırdar ama ses yoktur. Panikle kulaklığı çıkarırken, dış sesin şiddetini ayarlayamayan beynimiz yüzünden çevreye adeta kükreriz: “MURAT NA-BER?!”

​Müzik ruhun gıdasıdır ama arkamızdan yaklaşan sokak köpeğinin hırıltısını şarkının bas tonu sanıp yürümeye devam etmek tam bir intihardır. Kulaklıkla çıkılan bir yürüyüşten eve tek parça dönebilmek, modern çağın en büyük hayatta kalma başarısıdır.