Dışarıda ne kadar ağırbaşlı, ölçülü ve “olması gereken” gibi durmaya çalışırsam çalışayım, evimin kapısını arkamdan kilitler kilitlemez her şey değişir. Sanki bir düğmeye basılıyor ve içimde yıllardır sakladığım o tuhaf, özgür ruh anında serbest kalıyor. 😂

Kimse görmüyor ya! Önce ayakkabıları bir tekmeyle fırlatırım, montu askıya değil de en yakın koltuğa atarım. Sonra ne yapacağım belli olmaz: En yüksek sesle sevdiğim şarkıyı söyler, mikrofon elimdeymiş gibi odanın içinde volta atarım. Aynanın karşısına geçer, sanki sahnedeymişim gibi pozlar veririm, bazen de komik suratlar yaparak kendi kendime gülerim.

Yemek yerken kaşık, çatal nedir unutur, bazen elimle alıp yerim. Eşyalarla konuşurum bile: “Sen de neredeydin canım?” diye anahtara sorar, “Bugün de çok çalıştın ha” diye terliğe dert yanarım. Oturma biçimim deseniz, görgü kurallarının hiçbirine uymaz; bacak bacak üstüne atmak ne, tamamen yayılıp otururum.

Derken birden kapının zili çalar! O an dünya durur. Şarkı yarım kalır, surat hemen ciddileşir, saçları düzeltir, üstü başı toparlar ve “ben hep böyle sakin, uslu ve normal bir insanım” tavrına anında bürünürüm.

Anladım ki asıl ben, kapının arkasında kalanım. Dışarıya gösterdiğim hâlim sadece toplumun istediği maskeden ibaret! En azından evde kendim olabiliyorum, orası da bir teselli işte 😂