İnsanlık tarihinin en tutarsız hallerinden biridir bu: Karşımızdaki birinin yaptığı şeyi görünce hemen “Nasıl böyle yapar ya?” diye içerleriz, hatta bazen sesimizi bile yükseltiriz ama biraz sonra aynı duruma biz düşünce, o hareketin ne kadar doğal olduğunu anıveririz. 😂

Örneğin biri 10 dakika geç kaldı mı, hemen yargıya varırız: “Hiç mi vaktinde gelmeyi bilmiyor? Başkalarının zamanına saygısı yok!” deriz. Ama ertesi gün bizim işimiz uzar, trafik yoğunlaşır, saate bakarız ve “Sadece 5 dakika, ne olacak ki?” diye geçiştiririz. Aradaki fark sadece bizim yapıp yapmamız mı? Kesinlikle!

Veya telefonla sürekli uğraşan birini görünce “Gerçek hayattan kopmuş, sürekli ekrana bakıyor” diye yakınırız. Sonra bir oturuşta iki saat elimizden telefonu düşürmeden kaydırma yapar, haberleri okur, videolar izleriz. O an aklımıza tek bir şey gelmez: “Az önce eleştirdiğim kişiyle aramda ne fark var?”

En komiği de yemek konusunda olanıdır. “Bu kadar tuzlu olmaz ki, damak zevki yok” deriz ama kendi yaptığımız yemeğin tuzu kaçınca “Eh, biraz fazla olmuş ama olsun, lezzeti yerinde” diye kendimizi teselli ederiz. Temizlik, para harcama, konuşma şekli… Hangi konu olursa olsun, başkası yapınca kusur, biz yapınca küçük bir detay oluyor!

Anladım ki bu durum insan olmanın doğal bir parçası. Kendimize karşı çok hoşgörülü, başkalarına karşı ise bir hayli titiziz. En azından dürüst olalım: “Böyle yapmak yanlış ama bazen ben de yapıyorum” demek, hem daha gerçekçi hem de daha komik olur! 😂