Bazen küçük bir bahanenin yeterli olacağını bilirsin ama o an beynin devre dışı kalır, sanki karşındaki dünyanın en büyük dedektifiymiş gibi davranırsın. 😂

Örneğin biraz geç kalacaksın. Basitçe “biraz gecikeceğim” desen yeterli. Ama hayır! Senin için işler öyle basit ilerlemez. Başlarsın uzatmaya: “Şey, aslında evden çıkacaktım ki anahtarımı bulamadım, sonra komşu kapıyı çaldı, su borusu patlamış, yardım ettim, derken yolda da bir kaza oldu, trafik tamamen kapandı, hatta köprünün tamiri bile başlamış!”

Karşıdaki kişi bir süre sessiz kalır, sonra tek bir soru sorar: “Hepsi aynı beş dakika içinde mi oldu?”

İşte o an anlarsın ki işin içinden çıkamayacaksın. Kendi yalanına sen bile inanamayacak seviyeye gelirsin. Elin ayağın dolaşır, sesin titrer, gözün kaçırır. Halbuki gerçek çok basit: “Uykuyu fazlaca aldım, biraz geç kaldım.” Ama sen o kadar abartırsın ki, küçük bir gecikme bile sanki uluslararası bir kriz haline gelir.

Sonunda “tamam, uyuyakaldım” diye itiraf edersin ve karşıdaki sadece güler. Yalanın en kötü yanı, kendini çok zeki sanırken aslında en komik duruma düşmekmiş! 😂