Sabah trafiğe giriyorsun, tek amacın var: Sağ şeritte yavaş yavaş ilerlemek. Ama hayır.

Bir anda yanından “şınk” diye biri dalıyor, sinyal falan yok. Adam resmen “bu şerit benim” diye karar vermiş. Sen frene basıyorsun, kahven üstüne dökülüyor, korna çalıyorsun ama o çoktan 3 araba ileride.

En efsane tipler:

#Aynaya bile bakmadan dalan “benim önüm boş”çu

#“Birazcık boşluk var” diye 2 metre ara bulup tank gibi giren kamyonet abisi

#Motosikletli kanka, “ben küçüğüm” diye araların arasından slalom yapıyor, yan aynanı da sıyırıyor bonus olarak

Sen kurallara uymaya çalışıyorsun: Sinyal veriyorsun, aynaya bakıyorsun, yavaş yavaş yanaşıyorsun. Ama o sırada arkadan gelen “abi yol ver lan” diye farla morse kodu çekiyor. Vermeyince de uzun uzun kornaya asılıyor. Sanki şerit onun babasından miras kalmış.

En sevimsiz sahne: Sağ şerit tıka basa, sol şerit akıyor. Bir anda herkes sol şeride dalıyor. 10 saniye sonra sol şerit de kilitleniyor. Herkes aynı anda “ulan niye geldim ki buraya” modunda.

Trafik ışıklarında masterclass başlıyor. Yeşil yanar yanmaz sol şeritten sağa kıran var, sağdan sola kıran var. Adamlar resmen “bugün şeritler benim emrimde” diye düşünüyor.

Sonuç? Her gün aynı savaş. Eve vardığında belin ağrıyor, sinirlerin tepede, bir de eve gelince komşu “trafik nasıldı?” diye soruyor. Sen de klasik yalan: “İyiydi kanka, sakin geçti.”

Türk trafiğinin en büyük gerçeği: Sinyal vermek haram, vicdan ise lüks.