Sabah kalktım, aynanın karşısına geçtim. “Bu sefer ciddiyim” dedim kendi kendime. Spor ayakkabıları giydim, motivasyon videosu açtım, hatta salatalık doğradım bile. Gün güzel başlıyordu.

Öğlene kadar her şey yolunda. Yeşil çay içtim, “vücudum teşekkür ediyor” diye kendimi kandırdım. Ama saat 13:00’te ofisin yanındaki dönerci “Hoş geldin abi” diye seslenince işler değişti. Burnuma gelen o döner kokusu… Allah’ım o koku resmen şeytanın fısıltısı gibi.

“Bir porsiyon alayım ama yarısını yiyeyim” dedim. Yarısını yedim, diğer yarısını da “zaten yarısını yedim, ne fark eder” diye bitirdim. Yanına ayran da gitti tabii, sağlık olsun.

Akşama doğru “Bugünlük yeter” diye karar aldım. Eve geldim, kapıdan girer girmez komşu teyze “Oğlum tepsi mantı yaptım, gel al” diye sesleniyor. Tepsi mantı… Üstüne de sarımsaklı yoğurt, pul biber, tereyağı…

Şu an koltukta oturuyorum, karnım davul gibi. Telefonumda “Diyet Takip” uygulaması “Bugün 3400 kalori aldınız” diye uyarıyor. Ben de “Uygulama da mı sevimsiz ya?” diye söyleniyorum.

Yarın yeniden başlayacağım.

Söz.
Yarın sabah.
Belki öbür gün…