Dışarı çıkma vakti geldiğinde kapının önünde bir tören başlar. Beyin aniden devreye girer ve tekrarlar: “Anahtar? Telefon? Cüzdan?”

Sanki dünyanın dengesi bu üç eşyaya bağlıymış gibi kontrol edersin. Cebin solunu yokla: anahtar var. Sağını yokla: cüzdan yerinde. Elini çantaya daldır: telefon orada. “Tamam, her şey hazır” der, kapıyı çekersin.

İşte tam bu noktada ironi başlar: 5 adım atmışsındır ki beynin tekrar devreye girer: “Acaba emin miyim?”

Geriye dönüp tekrar kontrol edersin. Hatta bazen “ya anahtar kilidin içinde kaldıysa?” diye kapıyı bile çekip kontrol edersin. Tekrar yola koyulursun. 10 metre ilerlemişsindir ki yine aynı soru: “Telefon sessizde miydi? Ya ararlarsa?”

Asıl komik olan şudur: evden çıkmadan önce kontrol ettiğin şeyleri, dışarıda 10 kez daha kontrol edersin. Halbuki unutursan bile kapının önündesindir, ama o anki panik ve şüphe, sanki günlerce dışarıda kalacakmışsın gibi bir hal alır. Sonunda pes edip “neyse, bir şey olmaz” diye yola devam edersin — ama için için yine de emin olamazsın!