Kapaklar açılıyor, kuyruk uzuyor ve orada duruyorsun. Elinde bir şişe su, bir paket bisküvi. Önündeki kişi ise arabayı neredeyse doldurmuş durumda. Ve o an başlıyor o iç ses…

“Şimdi bak, ne almış bir görelim.” Gözlerin istemeden de olsa sepete kayıyor. Önce bir kutu hazır pizza. Hemen kafanda yargı: “Yemek yapmaktan aciz demek ki, her gece böyle besleniyor.” Sonra üç paket cips, farklı farklı tatlarda. İçinden geçen: “Bu adam hafta sonu bütün evi yiyecek, tek başına bitirecek kesin.”

Sonra bir şişe çok pahalı meyve suyu görüyorsun. Hemen tepkisi: “Parası var ama boş şeylere harcıyor. Şurada üç katı ucuzu var, görmüyor mu?” Ardından bir sürü dondurma… ve bir tane de lahana. İşte burada kafan karışıyor. “Ne yani? Dondurma yiyip lahana yiyerek dengeliyor mu sanıyor? Olur mu böyle mantık?

Kendi elindekilere bakıyorsun: bir şişe su, bir paket bisküvi. Sen çok bilinçlisin, sen çok akıllısın, sen en doğruyu yapıyorsun. Ötekiler ise hep yanlış, hep savurgan, hep mantıksız. Ama sıra sana gelince kasiyer 120 lira deyince şaşkınlıkla gülümsüyorsun. Ve o an anlıyorsun: aslında sen de onlardan farksızsın, sadece daha az şey almışsın.

Ama yine de bir sonraki sırada yine aynı şeyi yapacaksın. Çünkü bu, market kültürünün en kutsal ritüeli. Ne zaman sıra beklesen, bir başkasının sepeti senin için bir yargı tahtasıdır. Ve hiçbir zaman, hiçbir şey seni bundan vazgeçiremez.