Çaylar geldi, ilk yudumlar alındı, sohbet açıldı. Dışarıdan bakıldığında her şey çok güzel, çok samimi. Ama benim iç dünyam tam bir hesap makinesi çalıştırıyor: “Bir bardak içti, ikinciyi de koydum, şimdi bitmek üzere… Tamam, artık doymuş olmalı.”

Çay bardağının dibindeki son yudumu yutunca, gözüm istemsizce kapıya kayıyor. “Hadi artık, ayakkabılarınız kapının önünde, montunuz da orada, her şey hazır!” diye içimden bağırıyorum. Biri “hava nasıl?” diye sorsa bile cevabım kısa: “İdare eder.” Konuyu uzatmak mı? Asla!

Yeni çay teklif etmek zorunda kalınca yüzümdeki o sahte gülümseme… Tam bir Oscar adayıyım aslında. “Bir çay daha koyayım mı?” derken sesim titriyor, içimden “Lütfen hayır de, lütfen hayır de!” diye yalvarıyorum.

Sonunda “Biz artık kalkalım” dediklerinde, içimde bayram havası esiyor ama yüzümde “Aaa, daha erken, niye acele ediyorsunuz?” diye üzgün bir ifade oluyor. Sevimsizliğin en ustalık gerektiren dalı bu: İstemediğin insanlara karşı nazik rolü yaparken, içinden kapıyı kilitlemek için can atmak! 😂