Sıraya girdik ya, beden yerinde durur ama zihin uçup gider. Gözler vitrinde, kulaklar gürültüde, ama aklımız nerede? Bir an geçmiş günlere, bir an yarınki işlere dalar gider.

Bazen o kadar dalgınlaşırız ki görevliden “sıra sizin” sesi gelince şaşkınca başımızı kaldırırız. Yanımızdaki insan ne yapıyor, sıra ne ilerliyor farkında değiliz. Zihin kendi küçük dünyasında gezinir durur.

Bu dalgınlık kötü değil aslında; günün yorgunluğuna kısa bir mola. Yalnız dikkat edelim, çok dalıp sıra bittikten sonra hala orada beklemiyelim!