Gelin ve kaynana arasındaki o meşhur rekabet, aslında Türk toplumunun en bitmek bilmeyen, en çok senaryo üreten “tatlı sert” hikaye laboratuvarıdır. Bu ilişki, içinde hem stratejik bir satranç partisini hem de bol kahkahalı bir durum komedisini barındırır.

Olaylar genelde mutfakta, o görünmez “lezzet sınırlarında” başlar. Kaynananın, gelinin yaptığı yemeğe şöyle bir bakıp, “Eline sağlık kızım, çok güzel olmuş ama bizim oğlan bunu biraz daha sulu severdi” demesi, aslında yüzyıllardır süregelen bir geleneğin ilk kurşunudur. Gelinin ise bu pası alıp, “Anneciğim, artık sağlıklı besleniyoruz, yağını azalttım” diyerek yaptığı karşı atak, ev içindeki o ince mizahın fitilini ateşler.

Komik olan şudur ki; her iki taraf da aslında aynı kişiyi, yani o “bahtsız” kocayı/oğlu memnun etmeye çalışırken birbirine rakip olur. Bayram temizliklerindeki toz alma yarışları, misafir önündeki o aşırı kibar ama alt metni bol diyaloglar, aslında hayatın en doğal ve en gülümseten tiyatrosudur. Sonuçta, ne kadar çekişseler de, akşam çayında yine aynı tepsideki kurabiyeyi paylaşıp bir başkasının dedikodusunu yaparken bulurlar kendilerini. Bu rekabet, evin neşesi ve Türk dizilerinin bitmek bilmeyen ilham kaynağıdır.