Şöyle bir etrafıma bakıyorum da herkesin cebinde bir vebal listesi var. Kimse kendi payını çıkarmayı bilmiyor, ama başkasının payını milimetreyle hesaplıyor.

“Ben bu evliliğe çok şey feda ettim!” — Hadi canım, ben de tam tersi feda ettim sanıyordum.
“Senin yüzünden gençliğim gitti!” — Kardeşim benim gençliğim de sende kaldı, geri ver de kullanalım.
“Eğer dinleseydin şu an çok mutlu olurduk!” — Eğer sen de konuşmasaydın şu an çok huzurlu olurduk!

Aileler ayrı bir suçluyor, akrabalar “ben demiştim” modunda, çevre “böyle mi olacaktı” derdinde. Ortada iki kişi birbirine bakıyor, ikisi de aynı şeyi düşünüyor: “Bu mutsuzluktan benim kadar o da sorumlu, eminim!”

En komik tarafı şu: Mutlu olduğumuz zaman “beraber başardık”, mutsuz olduğumuz zaman “onun yüzünden”. Sanki kararları tek kişi vermiş, sanki “evet” diyen sadece bir kişiymiş gibi. Vebal gelince ortalıkta kimse bulunmuyor, ama sorumluluk dağıtılırken herkes sıra bekliyor.

Yıllar geçiyor, boşuna harcanmış zamanın hesabı soruluyor. Kimse demiyor ki: “Belki ikimiz de bir şeyleri geç anladık, belki ikimiz de yanıldık, belki de bu yol bize göre değildi.” Onun yerine hep başkası suçlu, hep dış etkenler, hep şartlar.

Şimdi sorarım size: Mutsuz yılların vebali kimin?

– Onun mu?
​
– Ailenin mi?
​
– Şartların mı?
​
– Yoksa ikimizin de bir şeyleri çok geç fark etmesinin mi?

Tabii ki cevap: Hep başkasının! Çünkü en kolayı bu. Kendi aynamıza bakmak yerine başkasının penceresinden kusur aramak çok daha kolay. Ama şu bir gerçek: Vebali kime yüklersek yükleyelim, o geçen yıllar bir daha geri gelmiyor. Ve en ironik tarafı, bu hesabı kime sorsan sorsan, kesinlikle kendisi suçlu değil! 😂