Bu, aslında öncelikle iki kişinin vereceği bir karar. Ancak boşanma sürecine girildiğınde, bir anda ailelerin, akrabaların ve çevrenin de söz söyleme hakkı olduğunu düşünenler olabiliyor.Haram edilen haklar haram edilen sütler bunların bir kaçı.Peki bizim kaybolan mutsuz yılların vebali ne olacak ?
Bu sözleri belki bir yuva kurtulsun diye sarfediyorlar ama bilmiyorlarki ortada bir yuva yok.İnsan sadece kendini bu mutsuzluktan korumak istiyor ama bunu anlatmak anlaşılmak okadar zorki.. Yapmaları gereken okadar kolay ki dinlemek ama yargılamamak akıl vermemek

Bu süreçte kalbi en çok inciten cümlelerin bazıları da

“Bir dediğin iki mi oluyor?”

“Yediğin önünde, yemediğin arkanda.”

“Evin var, eşin var; daha ne istiyorsun?”

“Çamaşırın mı yıkanmıyor, yemeğin mi pişmiyor?”

“Bir şans daha verin.” denir. Oysa belki de o şans yıllardır veriliyordur. Belki defalarca konuşulmuş, denenmiş, umut edilmiş ve yeniden başlanmaya çalışılmıştır.

Insanların neler yaşadığını, ne kadar çabaladığını ve hangi noktaya gelene kadar ne kadar düşündüğünü bilmeden

“Biraz daha sabret.” demek kolaydır. Destek olmak, her zaman karar vermek ya da yönlendirmek anlamına gelmez. Bazen yalnızca yanında olmak ve kişinin kendi kararını verebilmesine alan açmak yeterlidir.

Huzuru ayrılıkta bulan insanlara da saygı göstermek gerekir.

Her evliliğin devam etmesi zorunlu değildir. Her ayrılık bir başarısızlık anlamına gelmez. Bazen insanın kendine yeniden sahip çıkabilmesi, kendisine iyi gelmeyen bir hayatın içinden çıkmasıyla mümkün olur.

Mutsuz çiftleri bi salın yaa…