Babalar genelde az konuşur.
Ama konuştu mu, cümle kapanış gibidir, üstüne söylenecek söz kalmaz.
-“Ben karışmam.” (Ama çoktan karışılmıştır.)
-“Ben demiyorum, hayat diyor.” (Hayat = baba.)
-“Ben senin yaşındayken…” (Devamını dinlemek zorunludur.)
-“Şimdi sırası mı?” (Aslında hiçbir zaman değildir.)
-“Bunu da mı ben söyleyeyim?” (Söyledi zaten.)
-“Ben bilmem.” (Ama bilir ve birazdan anlatacaktır.)
-“Bak ben sana bir şey diyeyim…” (Uyarı değil, talimat gelir, net. )
-“Ne gerek var.” (Her şey tek kelimeyle özetlenir.)
-“Bakarız.” (Hayır ama umut kırmak istemiyorum.)
-“Bakarız” (Konu kapandı ama sen fark etmedin.)
-“Bakarız” ) Şu an sus, ileride yine hayır diyeceğim.)
-“Bakarız” (Ben kararımı verdim, sen hâlâ konuşuyorsun.)
Babalar sevimli değildir ama nettir.
Sevgi göstermez gibi yaparlar.
Cümleleri bazen sevimsizdir çünkü uzun uzun anlatmazlar,lafı dolandırmazlar,direkt söylerler.Bu yüzden güldürür.Biraz da düşündürür.
