Anneler iyi niyetlidir, hem de fazlasıyla. Hep iyiliğimize çalışır,uğraşırlar.Ama bazı cümleleri vardır kişefkatle söylenir,içine saplanır
-“Ben söylemiştim.”Geçmişe değil, özgüvene çalışır.
-“Sen bilirsin.”Ama bilmen beklenmez.Çünkü zaten yanlış yapacağın varsayılmıştır.
-“Yine mi yoruldun?”Merak gibi gelir,karşılaştırma gibi kalır.
-“Bak falancanın çocuğu…”Cümle annene aittir,yükü sana.
-“Ben senin yaşındayken…”Bu bir anı değildir,ölçüdür.
-“Benim için sorun değil.”Ama sorun vardır.Ve sen onu sezmişsindir.
-“Bir şeyin mi var?”Cevap vermesen de anlar.Cevap versen de çözülmez.
Anneler bunları kötü niyetle söylemez.Tam tersine.Koruyarak, kollayarak, düzeltmeye çalışarak söyler.Ama bazen sevgi,fazla konuştuğunda yorgunluk yaratır. Yine de biliriz :Bu cümlelerin arkasında ilgi vardır,endişe vardır,bağırmadan duran bir sevgi vardır.O yüzden anneler sevimlidir.Cümleleri sevimsiz olsa bile.Ve çoğu zaman o cümleleri başka kimseden duymak istemeyiz.Ama annemiz söylediğinde…bir şekilde kabul ederiz.Etmesek te ederiz.